حضور امام جمعه محترم گلپایگان حضرت حجة الاسلام والمسلمین جناب آقای اسماعیلی در عرصه های گوناگون « اقدام و عمل » که در رسانه های محلی و شبکه های اجتماعی بازتاب می یابد ، جالب توجه و موجب دلگرمی همشهریان است ؛ اما مشاهده تصویری زیبا از ایشان در کانال «صدای گلپایگان » که در هفته منابع طبیعی همراه و همگام با سازمان های مردم نهاد زیست محیطی در حال پاکسازی طبیعت می باشند ، برای اینجانب بسیار جذاب و دلپذیر بود. بدون تردید این گونه حرکات ارزشمند در گرایش هرچه بیشتر جوانان به روحانیت تأثیرگذار است ؛ زیرا با چشم خود مشاهده می کنند که خطیب جمعه و سخنران مذهبی ، خودش اهل عمل است . امیدواریم با حضور ایشان در زادگاه مان ، رویکرد اقشار مختلف مردم به سوی معنویت رو به تزاید باشد. اگرچه تا کنون توفیق زیارت ایشان را از نزدیک نداشته ام ، اما با دیدگاه روشن و جامع نگرشان آشنا هستم. توفیق روزافزون این چهره خدوم و مردمی را از خداوند متعال مسئلت می نماییم. ابراهیم جعفری

/ حاصل سالهای فعالیت او در حوزه نویسندگی چندین رمان، مجموعه داستان، نمایشنامه، خاطره و پژوهش است که میشود به «نخلهای بیسر»، «گلاب خانم»، «نیاز»، «روزهای برفی»، «آوازهای ممنوع»، «خانه جدید»، «افطار»، «بنبست»، «آن روزها»، «عشق منعی ندارد»، «زیارت»، «کتابشناسی داستانهای توصیفی امام، انقلاب و جنگ» و «کتابشناسی داستانهای روستایی» و... اشاره کرد. این بار برای حال و احوال با هنرمندان به سراغ این نویسنده پرکار که در زمینههای مختلف نویسندگی از گزارشگری تا رماننویسی و کارهای تحقیقی در عرصه ادبیات دفاع مقدس، آثار ارزشمندی دارد رفتیم تا با هم گپی درباره این روزهایش بزنیم. آقای فراست اوضاع و احوال خود و کارتان خوب است؟ حال ما با احوال ادبیات کشورمان گره خورده است یعنی اگر آن حالش خوب باشد حال ما نویسندهها هم خوب است و اگر بد باشد حال ما هم بد خواهد بود قطعاً. از کارهای تازهتان چه خبر؟ یک رمان برای نوجوانان نوشتهام که کارش به تازگی تمام شده است. فضای این رمان یک فضای فانتزی است و در حقیقت نخستین اثر من در حوزه ادبیات فانتزی هم محسوب میشود. در حال حاضر مراحل بازنگری کار را انجام میدهم اما هنوز ناشر آن مشخص نیست اما فکر میکنم تا قبل از نمایشگاه کتاب سال آینده به بازار کتاب بیاید. این کتاب که حجم کمی دارد در حدود 120 صفحه و عنوانش «غار آبی» است. بجز این اثر کار دیگری هم در دست ن

از این تصویر که منقش به نام و آرم چندین نهاد دولتی (بعضا منتخب با ارای مردم) میباشد استنباط میشود که مقرر است ظاهرا بعد از چندین بلکه ده ها سال اولین فرصت همگانی استفاده از دوچرخه توسط بانوان به صورت رسمی در گلپایگان ایجاد شود .از اولین دیدگاه شاید لازم باشد تشکری ویژه از کلیه عاملین و مسولین ذی ربط بعمل آید لیکن از منظر دیگر شاید طنز تلخی در متن این دعوتنامه مستترباشد. اولین مطلب راجع به انتخاب واژه (همایش ) برای این اقدام ورزشی است ؛واژه ای که معنای متبادر به ذهن آن، نشست و جلسه یا سمیناری است که حاضرین در آن راجع به موضوعات خاصی ( مثلا ورزش همگانی نسوان) بحث و تبادل نظر می نمایند.در حالی که به نظر نمی رسد منظور نظر عاملین این امر ،چنین مطلبی باشد بخصوص آنکه بر قصد استفاده از دوچرخه در این فراخوان تصریح شده است . دومین موضوع؛حشو ملیح موجود در این فراخوان است (حشو ملیح به این معنا است که امر به موضوعی عام گردد لیکن مستثنیات و تخصیصات آن به قدری متعدد و متکثر شود که عملا وصف عام آن زائل گردد.) مثلا فرض کنید مادری به فرزندش گرسنه اش بگوید برود از یخچال هر آنچه که دوست دارد را بخورد لیکن حق استفاده از نوشیدنی ها و مطبوخیات و غذاهای آماده و میوجات و سبزیجات و مواد لبنی و پروتئینی موجود در یخچال را ندارد. طبیعی است چنین امری برخلاف مقتضیات عقل و دور از حکمت و باطل اس